Henk van den Brandhof (interview voorjaar 2004)
Henk is vanaf 1992 schaapherder, om precies te zijn vanaf 2 april 1992 en vierde zijn 12,5 jarig jubileum op 2 oktober 2004!
Henk was daarvoor als timmerman werkzaam in de bouw maar was het vele reizen en haasten meer dan zat. Dus toen zijn vader te kennen gaf te willen stoppen was de keuze voor Henk niet moeilijk meer. Hij werd schaapherder en heeft daar tot op de dag van vandaag geen moment spijt van gehad! De heide was voor Henk geen vreemd terrein, want in zijn jonge jeugd ging hij vaak met zijn vader mee met de kudde op de Ginkelse heide, destijds de enige kudde in Ede.

Leuk werk
Hij gaat iedere dag met veel plezier naar zijn werk. Vindt het heerlijk ontspannend werk al moet hem wel van het hart dat zijn kudde door de ligging zo vlak langs de drukke weg van Ede naar Arnhem eigenlijk wel een beetje een ‘publiekskudde’ genoemd kan worden. Hij is daar nooit alleen, er zijn altijd wel mensen aanwezig, zeker in het voorjaar en de zomermaanden. Vervelend vind hij dat niet al moest hij daar in het begin erg aan wennen, maar inmiddels weet Henk niet beter.
Wat wel opvallend is, is het feit dat het nooit stil is op de Ginkelse heide. Loop je van de kooi richting Bennekom dan hoor je al snel het verkeer op de A12. Ook de spoorlijn is nadrukkelijk aanwezig. Dat is bij de kooi van zijn broer Aart wel even anders.
Henk was in 1997 voor het eerst op uitnodiging van Natuurmonumenten 3 weken op Planken Wambuis met zijn kudde toen hij letterlijk werd overvallen door de stilte daar. Heel onwerkelijk was dat.
Gelukkig is Henk door de jaren heen gewend geraakt aan de drukte rondom zijn schapen, maar waar hij nooit aan zal wennen zijn de loslopende honden. 'Mensen hebben gewoon niet in de gaten dat ze daarmee de kudde lastig vallen', zegt Henk. In het begin werd hij daar nog wel eens boos om maar nu probeert hij het met praten, dat werkt volgens hem nog het beste.

Bordercollies
Henk bezit twee bordercollies die over de kudde waken en nog wel eens ingrijpen als er een vreemde hond te dicht bij komt. 'Dat kun je ze niet kwalijk nemen, het is hun terrein nu eenmaal', vervolgt Henk, die verder aangeeft dat hij van pittige honden houdt die goed getraind zijn en sociaal zijn.
Henk heeft altijd 2 honden gehad, een jongere hond en een oudere ervaren hond. Dat geeft een prima balans. Zo kan de jonge hond van de oudere hond leren. Henk traint zijn honden zelf. Dat is best intensief en in het begin ook nog wel eens stressen. Het duurt ongeveer 1,5 tot 2 jaar voordat een hond volleerd is en bij 4 jaar is een herdershond op zijn top.

Vervelendste moment
Op mijn vraag wat het vervelendste moment voor hem was in de afgelopen 15 jaar moet hij even nadenken. Gelukkig komen die niet veel voor maar in het geheugen gegrift staan nog altijd 2 momenten. Die keer toen jongens uit balorigheid bierblikjes naar de schapen gooiden en die keer toen hij in de lammerentijd bij de kooi kwam en ontdekte dat alle ramen van de kooi waren ingegooid. Tot overmaat van ramp had een schaap per ongeluk een glasscherf ingeslikt wat zoveel schade had aangericht dat het aan de gevolgen daarvan is overleden. Het blijft voor Henk onbegrijpelijk dat er mensen zijn die moedwillig zulke streken uithalen.

Leukste moment
Over het leukste moment hoeft Henk niet lang na te denken. Dat was vorig jaar toen er ineens een naakte jonge vrouw tussen de kudde liep. Het bleek een fotomodel te zijn die door een fotograaf op de gevoelige plaat werd gezet tussen de rustig grazende kudde.

Henk heeft het al met al goed naar zijn zin en hoopt nog vele jaren mee te kunnen als schaapherder bij de kudde op de Ginkelse heide.

Gesprek met vader          Gesprek met Aart